سنندج سالهاست با معضل افزایش سگهای بلاصاحب دستوپنجه نرم میکند؛ موضوعی که بارها در رسانهها، شبکههای اجتماعی و از زبان شهروندان مطرح شده، اما آنچه بیش از همه دیده شده، تکرار هشدارها و کمرنگ بودن اقدامات مؤثر بوده است. حادثه تلخ جان باختن یک کودک در محله «کەڵهکەجار» سنندج، این دغدغه را از یک مطالبه شهری به بحرانی اجتماعی و انسانی تبدیل کرده است.
مرگ یک کودک تنها یک آمار یا خبر نیست؛ فرو ریختن دنیای یک خانواده و زخمی شدن وجدان یک شهر است. امروز افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری از مسئولان انتظار دارد با شفافیت اعلام کنند تاکنون چه اقداماتی برای کنترل سگهای بلاصاحب انجام شده، چرا این اقدامات نتوانسته از وقوع چنین حادثهای جلوگیری کند و برنامه فوری برای پیشگیری از تکرار آن چیست.
امنیت شهروندان، بهویژه کودکان، نخستین وظیفه مدیریت شهری است. هیچ خانوادهای نباید نگران باشد که فرزندش در مسیر خانه، مدرسه یا پارک، قربانی حمله حیوانات بلاصاحب شود. احساس ناامنی در معابر عمومی، بخشی از آرامش و کیفیت زندگی شهروندان را سلب میکند و این مسئله نمیتواند با وعده یا سکوت به فراموشی سپرده شود.
آنچه امروز مطالبه میشود، برخورد غیرانسانی با حیوانات نیست. تجربه بسیاری از شهرهای جهان نشان داده است که راهکارهای علمی مانند جمعآوری اصولی، عقیمسازی، واکسیناسیون، ایجاد مراکز نگهداری استاندارد، کنترل زادآوری و جلوگیری از رهاسازی بیضابطه، مؤثرترین شیوه مدیریت این معضل است. هدف، حفظ همزمان سلامت عمومی، حقوق حیوانات و امنیت شهروندان است.
در کنار این موضوع، وجود ساختمانهای نیمهکاره، زمینهای رهاشده و فضاهای بیدفاع شهری که به محل تجمع و زادآوری سگهای بلاصاحب تبدیل شدهاند نیز نیازمند ساماندهی است و دستگاههای مسئول باید مالکان این املاک را به انجام تکالیف قانونی خود ملزم کنند.
از سوی دیگر، انتظار میرود دادستان عمومی و انقلاب سنندج به عنوان مدعیالعموم، ابعاد این حادثه را بهطور دقیق بررسی کرده و در صورت احراز هرگونه قصور یا ترک فعل از سوی دستگاهها یا مسئولان ذیربط، مطابق قانون اقدام کند. همچنین تشکیل یک کمیته تخصصی برای بررسی علل وقوع این حادثه و ارائه راهکارهای عملی و پایدار میتواند از تکرار چنین فجایعی جلوگیری کند.
امروز مطالبه مردم سنندج، مطالبهای سیاسی نیست؛ مطالبهای انسانی است. جان هیچ کودکی نباید قربانی بیتوجهی، تعلل یا ضعف در مدیریت شهری شود. امید آن است که این حادثه تلخ، آخرین زنگ خطر نباشد، بلکه نقطه آغاز تصمیمهایی باشد که امنیت را به کوچهها و خیابانهای سنندج بازگرداند و مانع از آن شود که خانواده دیگری داغدار شود.
